290 HRNSNGL

Geplaatst op 3 maart, 2016 in Inspiratie, Levenskunst, onderhanden, Portfolio door Alcuin

Jarenlang bewaarde ik een dossier over de regelgeving rond woonboten. Wat mij aantrekt in de woonboot is haar nomadisch karakter. Voorheen was dat een van de belangrijkste voorwaarden; dat ze verplaatst moesten kunnen worden en zo roerend goed zouden blijven. Mijn idee is dat de woonboot vooral boot blijft en geen drijvend huis. Dat is immers het unieke karakter.

Bij het bezoek aan de woonboot ervaar ik het directe contact met het water. Het gevoel van buiten is dichtbij, ondanks de ligging midden in de stad. Naast het gevoel van ruimte is er de geborgenheid in de boot.

Schaarste van deze bijzondere huisvestingsvorm maakt dat ligplaatsen veel geld waard zijn. Een interessant aspect in het nomadische is het gebruik van de oever. Wonen gaat over plek maken. Wat is dan nomadisch wonen en welke rol speelt hierbij de wallenkant?

De opdrachtgever kiest bewust voor de woonboot en de locatie in de stad. Haar woonhuis in een van de randgemeente gaat verkocht worden. De ruim 150 m2 worden terug gebracht tot de 65 m2 van de boot. De keuze zal ook een bewustwording vragen van wat nu essentieel is. Een periode vol veranderingen, afscheid nemen en rouw. Vol moed wordt de volgende stap genomen.

‘Blijf niet dralen met het vergaren van bloemen om ze te bewaren maar ga voort, want langs geheel uw weg zullen altijd bloemen bloeien’
Rabindranath Tagore, Zwervende vogels

288 Nabuurschap

Geplaatst op 3 maart, 2016 in Perskamer, Portfolio door Alcuin

Een van de belangrijkste voorbereidingen op een architectonisch ontwerpvraagstuk is het bezoeken van de locatie, het onderzoeken van de geest van de plek; de genius loci.

De vraag had betrekking op een oude boerderij (gemeentelijk monument). Ik fietste er langs en zag een oude man achter een rollator over het erf schuiven. Het raakte mij. De beelden pasten niet bij elkaar.

Een bepaald gevoel van vrijheid dat mensen die op het platteland zijn opgegroeid meteen herkennen. Ruimte om je heen, letterlijk en daardoor ook figuurlijk. Boer zijn, je eigen ritme bepalen afgestemd op het natuurlijke ritme. De boer en zijn grond. Daar is hij de baas en hij luistert alleen naar de natuur.Waar is hier die vrijheid?

Bij het kadastrale nazoeken van de eigendomssituatie blijkt Staatsbosbeheer de gronden opgekocht te hebben voor de aanleg van het bos.

In de levensloop komt je splitsingen tegen en maak je keuzes; linksaf naar een deugdelijke betrekking, rechtsaf voor het avontuur van een eigen boerderij en dan kun je ook nog rechtdoor of omkeren, terugkeren. Heimwee betekent letterlijk het verlangen naar de geboortegrond, naar huis. Doet heimwee je terugkeren?

Heimwee, het gevoel van verlangen naar huis, of algemener gezegd, naar de geborgenheid en de zekerheden van het bekende. Ontstaat het, omdat het niet lukt om de onbekende plek eigen te maken?
Wanneer verandert en huis in een thuis? Wanneer voel je je thuis op een nieuwe plek? Wat als het avontuur is veranderd in hetzelfde leven op een andere, onbekende plek?

UPDATE 27.02
In de gesprekken onderweg (tussenetappe) hebben we het over nabuurschap. Het thema 2015-2016 bij La Scuola | academie voor Levenskunst. Onlangs kreeg ik een verbaasde reactie over een afspraak om vier uur, terwijl om 5 uur de melktijd begint. Het avontuur is misschien niet hetzelfde leven op een andere plek geworden. Eerder ervaarde ik in een overleg bij de gemeente de betrokkenheid en samenhang van de buurt. Wordt juist dit, wat we in het oosten nabuurschap noemen, gemist in het avontuur van de eigen boerderij in een andere omgeving?

Die Wand

Geplaatst op 3 maart, 2016 in Inspiratie, Levenskunst, Links, Portfolio door Alcuin

Een film, die raakt en achterblijft in mijn gevoel.
Opgesloten in een bergdal valt het idyllische karakter terug tot een harde strijd om te overleven. De overweldigende natuur blijft een grote rol spelen in de beeldvorming en het gevoel van isolement. Terend op aanwezige, maar langzaam slinkende voorraden, het aanleggen van een aardappelveldje, het bos afstruinen naar eetbare planten en jagen vervreemdt de vrouwelijke hoofdpersoon van zichzelf; om niet gek te worden en grip te houden op de tijd schrijft ze. Gaat haar isolement doorbroken worden?

De film roept bij mij beelden op van je opgesloten voelen in je eigen (binnen) wereld. Zonder vrienden geen filosofie, schreef Achterhuis. ‘Zonder vrienden zou niemand willen leven’. stelt Aristoteles. Toch is daar de existentiele eenzaamheid van alleen geboren worden en alleen sterven.

Eenzaamheid is iets anders dan alleen zijn. Ik herken de dagelijkse routine, die in de film de dagen indeelde en ordende. Er lijkt geen kloktijd (Chronos) aanwezig. De natuur bepaald het ritme, de ‘andere’ tijd (Kairos) stroomt kalm en onverstoorbaar door en raakt aan een meer innerlijke, persoonlijke tijd. In het ‘niets’ doen opent zich de ruimte van het denken, het schrijven en tekenen. De tijdloze tijd geeft in de rust en reflectie ook ruimte voor onze intuïtie en innerlijke tijd. Deze tijd is uniek, niet inwisselbaar en wordt als waardevoller ervaren dan de kloktijd.
De bezigheden vallen terug tot de zorg voor warmte (vuur maken), onderdak (onderhoud), eten (of de zorg voor) en drinken… creativiteit en overdenken.

De hond als gesprekspartner… de overweldigende natuur vraagt geen bijdrage, die red zichzelf.

Film: Die Wand by Julian Pölsier

Paper Mountains

Geplaatst op 7 februari, 2016 in 25 jaar architect, Artikelen, Perskamer, Portfolio door Alcuin

Afgelopen week verbleef ik opnieuw tussen de ruige pieken en dalen van de bergen van Papier (Paper Mountains).

Het is een succesvolle tocht geweest. Bij aankomst was het basiskamp nog intact. De stategische ligging in de Vallei van de Stilte is destijds goed gekozen. Vanuit het kamp vertrok ik opnieuw richting de glinstering van de glazen torens van de Stad van Smaragd en passeerde daarbij de ruines van de Stad van de Dijkgraaf. Ik had vooraf de keuze gemaakt alleen te willen zijn en mij op de tocht juist door de natuurlijke habitat te laten leiden. De natuur, de stilte… misschien zit daar wel voor een deel het gevoel van succesvol geweest zijn in.

Ondanks de zware tocht, die het worstelen, keuzes maken en loslaten van het papier met zich meebrengt heb ik een heerlijk gevoel van vooruitgang ervaren. Ik heb het gebied nu zo vaak doorkruisd, dat ik de belangrijke punten weet terug te vinden. Die punten omgezet in ervaring vormen op een natuurlijke manier de bagage. De rest wordt nu ervaren als ballast en de volgende stap zal zijn deze kwijt te raken. Loslaten, hiervan is de manier. Ik ben vol vertrouwen dat het gaat lukken.

Illustratie – Op de website van de Belevingswerled maakte ik destijds mijn eigen kaart: ‘Autumn Leaves’. In de tekening bracht ik mijn eigen verhaal aan en benoemde de markante plekken.

NA DE VERJAARDAG – Dank je wel

Geplaatst op 14 september, 2015 in Inspiratie, La Scuola | Academie voor levenskunst, Levenskunst door Alcuin

Nine Eleven – 11 september mijn geboortedag. Onderweg bereiken mij de verschillende digitale berichtjes via Facebook, als app-berichtje, als sms of via de telefoon. Contact is het belangrijkste in het leven. Samen… Dank je wel, dank jullie wel. Het doet mij goed.

Digitale reminders vervangen de verjaardagskalender, die vaak zijn plekje had ik de toilet. Een gekke plek als je er bij stilstaat, maar aan de andere kant wel functioneel. De verjaarkaarten via de post getuigen van het nemen van extra moeite en een oude georganiseerdheid. Een kaart moet gekocht worden, postzegels moeten voorradig zijn. Na het schrijven van de kaart moet hij tijdig op de bus gedaan worden. In het vertrouwen dat de veranderingen bij de post geen gevolgen hebben voor de bezorging op de volgende dag. In het beeld van de moeite die genomen wordt heeft de fysieke kaart zijn ouderwetse waarden. De gemaakte focus wordt gevoeld. Ben ik zo’n romanticus?

Bij aankomst is de ontvangst warm, hartelijk en gastvrij. In gedachten ben ik even bij La Scuola | academie voor levenskunst waarbij ik nog graag denk in de pay-off uit de beginjaren; vrijplaats voor levensvragen en zingeving. Vanavond is de opening van het zesde jaar. Gastspreker Joke Hermsen, de filosoof van stilte en verstilling. Mijn belangstelling voor de ‘innerspace’ raakt hier aan haar gedachtegoed. Ik herinner mij de start van de academie in 2009, ook op mijn verjaardag. Ik werd die dag 50. Dit jaar ben ik er niet bij, maar stem in stilte even af op het jaarthema van de academie: nabuurschap. Samen, alleen, dat anders is als eenzaam, zorgen voor jezelf, zorgen voor de ander, gast-vrijheid…
In mijn agenda vind ik een ‘gedicht’ over vrijheid (en eigenlijk ook over samen)

VRIJHEID
Hou me niet vast
Ik wil alleen zijn
Ontneem mij niets
Dat mij heilig is
Mijn adem, mijn aarde, mijn verlangen
Mijn eenzaamheid en samenzijn

Ik heb je nodig
Maar hou me niet vast
Ik wil naar je toe kunnen komen
Om me vrij te geven
Claire van den Abbeele

Bij de avondmaaltijd is er een verjaarstaart met kaarsjes. We waren vroeg op pad. Het wordt niet laat. Het was een mooie dag van verjaring.

#ArchitectuurNomaden

279 ‘Het huis van de buurman… ‘

Geplaatst op 17 juni, 2015 in onderhanden, Perskamer, Portfolio door Alcuin

Le borse più piccole sono le migliori erbe.
Gabriel Meurier (In de kleinste zakjes zitten de fijnste kruiden).

Il Pavone Reale, een vakantie villa in Cario Montenotte (Ligura) is destijds aangelegd als buitenverblijf van een Genuaase familie met een hippisch karakter. Naast het grote huis met een inpandige beheerdersappartement maakten de stallen een belangrijk deel uit van het complex. In 2010 is het huis volledig verbouwd en gerenoveerd en geschikt gemaakt als familiehuis.

Om de stallen op een eenvoudige manier bereikbaar te maken met de paardentrailers is een weg aangelegd. De weg wordt ook gebruikt voor het bereiken van het naast gelegen boerderijen complex. Het complex bestaat uit twee boerderijen. Door het overlijden van de oude bewoners staat het complex nu in zijn geheel te koop.

Een bekend gezegde is ‘het huis van de buurman komt maar een keer te koop’. De eigenaar van Il Pavone Reale overweegt daarom de locatie aan te kopen en zelf in ontwikkeling te nemen. Het gebruik van de weg naar het naastgelegen complex is immers van grote invloed op de beleving en de kwaliteit van zijn vakantievilla, die hij ook verhuurd.

Ik maakte een eerste verkenning en deed een globaal onderzoek (wie? wat? waarom?) en werkte een eerste idee uit. De eerste vervolgstap is het krijgen van draagvlak op de richting van het idee bij de locale overheid.

project: 14-279 ‘Het huis van de buurman… ‘

280 Eurofill

Geplaatst op 17 juni, 2015 in onderhanden, Perskamer, Portfolio door Alcuin

“Alles wat niet natuurlijk groeit wordt gemaakt”. Een mooie stelling, die veel denkstof oproept.

Van veel dingen die gemaakt worden zijn we ons niet bewust. De vraagstelling van de herstructurering van het bedrijfspand brengt mij in contact met het bedrijfsproces. In het bedrijf worden aerosols gemaakt. In dit geval wordt de term aerosol gebruikt voor de inhoud van een spuitbus.

Na de eerste kennismaking met het proces is de volgende dag onder de douche het spuitbusje Rituals opeens iets anders. De bewustwording dat de ene spuitbus niet de andere spuitbus is, dat er categorieën zijn, moeilijkheidsgraden van het samengebrachte product, hygiëne eisen.

De herstructurering gaat over het veranderen van de kwaliteit van de procesgang. Het proces van het maken van een technische georiënteerde spuitbus wordt veranderd richting een meer farmaceutisch product. Voor de echte farmaceutische product zijn de kwaliteitseisen hoog. Een eerste upgrading naar een hoogwaardiger product heeft al veel voeten in de aarde; nieuwe productielijnen, meer opslag. een hogere doorloop snelheid.De bestaande productieruimte wordt opnieuw ingedeeld, waardoor andere brandcompartimenten ontstaan.

De uitstraling van het kantoor moet aangepast worden om in de beeldvorming aan te sluiten op het nieuwe product. Verbouwen heeft als voordeel dat niet alles vergunningplichtig is. De milieuvergunning kan in de vorm van een actualisatie aangevraagd worden.

De opdrachtgever heeft een eigen verbeelding gemaakt in Sketch-Up. Uit deze informatie stellen we vervolgens de nieuwe vergunningstukken samen. Uiteindelijk wordt de eerst gekozen vorm van de bouwbegeleiding gewijzigd en vanuit de eigen organisatie aangestuurd.

Het project is een samenwerking met Kuiper&Burger advies en ingenieursbureau.

 

Levenskunstlezing 2015 – Lex Bohlmeijer

Geplaatst op 7 april, 2015 in La Scuola | Academie voor levenskunst, Levenskunst, Perskamer door Alcuin

Dames en een beetje heren, goedemiddag,
Ik ga een lezing houden, de levenskunstlezing, over de kunst van het luisteren. Mijn naam is Lex Bohlmeijer. Ik ben presentator bij de KRO-NCRV radio en maak programma’s op Radio 4 over klassieke muziek.
Ik hoop dat u mij goed kunt verstaan. Dat is wel een aardig begin voor een lezing over de kunst van het luisteren.

Ik benijd u niet. U kunt zo prachtig zingen. U bent gekomen voor een concert en dan moet u het komende kwartier naar mij en mijn lezing luisteren. En u mag niets doen, u zit daar maar een beetje stil. U bent gedwongen tot passiviteit, en dat is niet eenvoudig in deze tijd van assertiviteit. Het lijkt mij voorwaar geen sinecure. Wij praten graag zelf, dat zijn de momenten waarop we bewijzen dat we bestaan. We maken graag lawaai, vragen voortdurend om aandacht, voor onszelf, en nu mag dat even niet.

Voor mij is dat ook helemaal niet makkelijk. Ik presenteer dagelijks radioprogramma’s waarbij je mensen adresseert zonder ze te kunnen zien. Ik weet niet waar ze zich bevinden, wat ze aan het doen zijn, terwijl ze naar mij luisteren. Ze kunnen mij in ieder geval niet zien, dus ze moeten wel naar mij luisteren, ze hebben niks anders. Nu staart u mij aan. En ik hoop maar dat u niet alleen naar mij kijkt, maar ook naar mij luistert. Maar daar kan ik niet zeker van zijn. Misschien bent u inmiddels al aan het dromen over de zon, of denkt u na over het volgende lied dat u zo moet zingen. Er zijn mensen die mij kennen van de radio en zich op dit moment afvragen “Hé, het beeld rijmt helemaal niet met de stem die ik wel eens hoor”. Er zijn mensen die naar mij toekomen die zeggen “Ik dacht dat u een dikke man was; een oude man met een dikke buik en een baard”. Soms voelt het ook wel zo.

Wat doe je eigenlijk als je luistert? Ik weet het niet, echt niet. Voor mij is het een groot mysterie. Maar ik hou mij er al wel mijn hele leven mee bezig en heb er mijn bestaan zelfs op gevestigd. Dus ik zal een paar van mijn ervaringen met u delen. Het zijn eigenlijk twee verhalen. Ria zei het net al: mijn werk gaat over muziek maken. Maar voor minstens zo’n groot deel is dat luisteren en je oren op zetten. Beroemde dirigenten van professionele, grote symfonieorkesten eisen van de houtblazers dat ze vooral contact moeten blijven houden met de bassen. Van de trompetten wordt verwacht dat ze luisteren naar de violen.

Ik heb het ooit eens meegemaakt in Ierland. Mijn vrouw en ik waren op vakantie en het was, zoals in Ierland altijd het geval is, buitengewoon grijs en droevig, regenachtig weer. Grauw. In één woord: mistroostig. Wij tuften over binnenwegen door het land en kwamen in een dorpje vlakbij een rivier. Het dorpje bestond uit één brede straat, die langzaam afliep naar de rivier en aan weerskanten omringt was met kleine, pastelkleurige huisjes. Het was ochtend en wij snakten naar een kopje koffie. Er waren een paar kroegen open. Uit één kroeg kwam muziek. Daar moeten wij zijn, dachten wij – voor onze troost: een bakkie troost.

Wij gingen naar binnen en namen plaats in de hoek van het café; een donkere kroeg. Langzaam begonnen onze ogen te wennen aan het licht en zagen wij aan de bar zeven oude mensen zitten, gebogen over hun bier. Er was iets aan de hand en wij wisten niet meteen wat. Niemand zei iets. Op een gegeven moment zag ik het. Er zaten niet alleen zeven oude mensen gebogen over hun bier, maar ook één jonge man. Een boerenknecht. Een reusachtige vent. En die zat ernaast, ook over een biertje gebogen, aan de bar. Wat het bijzondere was, was dat hij aan het zingen was. Het was geen bandje dat op stond, of een plaat, nee, er was iemand live aan het zingen. Maar dat zag je niet, omdat die man tussen de mensen aan de bar zat. “Dat is ook raar”, dacht ik. Dan ga je luisteren, kijken, en toen zag ik – en daarom hadden we het niet meteen door – dat het erop leek alsof hij aan het luisteren was. Naar een stem die van diep van binnen kwam of van ver weg en heel oud was. Later heb ik begrepen dat het een Ierse traditie is. De oude folknummers werden zo gezongen dat de zanger met zijn rug naar het publiek zat. Misschien is dat ook iets voor het vervolg straks hier. Ik vond dat zo ontzettend mooi. Het was een zeer weemoedig lied. De man drukte niet alleen dat verdriet uit, maar ook de gedachte “het gaat niet om mij”. “Het gaat om een stem die van elders komt en die veel belangrijker is. Ik maak plaats.” Zo leek het letterlijk te zijn, de man leek plaats te maken voor een andere stem. Ik ben een ruimte die zich laat vullen door een andere stem, door het lied van iemand die ik niet ken. Het vreemde, dat doordringt mij.

Dat opwindende en sacrale ogenblik zal ik nooit vergeten. Ik denk dat het mij zelfs leidt bij het werk dat ik doe, namelijk het interviewen van mensen, voor de radio en daarbuiten. Ik mag in aanwezigheid van mijn voormalige manager bij de radio nu wel verklappen dat je dan een aantal lessen krijgt. Eén daarvan is de volgende. Er zijn heel veel gasten bij mijn radiowerk over de vloer gekomen. Beroemde zangers en musici bijvoorbeeld, die je in het Engels interviewt. Voor de radio is het dan wel zo netjes dat je dat even vertaalt, want als je iemand in zijn of haar ogen kijkt begrijp je veel meer dan wanneer je thuis luistert en aan het afwassen bent, of wat u dan ook aan het doen bent. Dromen van de zon, denken aan het volgende lied, of iets dergelijks. Ik had mij goed voorbereid voor de eerste keer. Dan laat je iemand praten, denkt na over de eerste vraag en dan komt na een minuut dat moment: oh ja, ik moet even vertalen. En toen dacht ik: “Shit, wat heeft ‘ie nou gezegd?” Ah, u lacht. Maar dan breekt dus totale paniek uit. Dat je één witte vlek voor je ogen ziet. Ik had geen idee. Dat is een les die je je leven lang niet meer vergeet. Wat je je dan realiseert is dat je als interviewer en presentator op zo’n moment de luisteraar spéelt. Je verbeeldt iemand die luistert, je doet alsof, terwijl je ondertussen nadenkt over de volgende vraag. Of je vraagt je af of het wel goed gaat, of hoeveel tijd je nog hebt. Ik heb mij vanaf dat moment voorgenomen dat dit mij nooit meer mag overkomen. Daarna heb ik het gelukkig nog heel vaak mogen doen en heb ik inderdaad ontdekt: je kunt zo goed luisteren dat je het na anderhalve minuut kunt samenvatten. Dat is een opwindend moment, als je die hele film wél voor je ogen ziet. Erg mooi.

Ik heb het later ook nog een keer buiten de context van de radio meegemaakt. Ik kreeg de opdracht om een man te interviewen die werkte in de oude meelfabriek in Leiden, De Drie Sleuteltjes. Daar werd vroeger het brood Kingcorn gemaakt. Dat kent u nog. Dat brood dat je als een zak watten in je holle kies stopt. Die fabriek stond leeg en de gemeente wist niet wat ze ermee zou moeten doen. Afbreken, altijd een optie. Als monument bewaren of er appartementen van maken? Ze wisten het niet en tot de gemeente haar beslissing had genomen zat er nog één man in die fabriek. Die mocht daar blijven, tot zijn pensioen. Sam Kukler. Hij zat in een soort souterrain, half onder de grond al, heel symbolisch, in deze gigantische ontmantelde fabriek. Theatergroep Hollandia wilde een voorstelling over die man maken. In die ruimte. Over industrialisatie en arbeiders, er zat een heel verhaal omheen. De bekende acteur Bert Lubbers zou dat spelen en ik moest die man interviewen. Daar zou een tekst uit komen en dat ging Bert dan spelen. Een fantastische opdracht. Dus ik met mij recordertje er naar toe. Hij snapte er niet zoveel van. Een interview, vooruit maar. Ik zat vol goede moed en dacht “Hier komt een verhaal”. Die man werkte al vijftig jaar in een fabriek, wat die allemaal niet meegemaakt heeft. Hij begon te vertellen dat hij begonnen was als zakkenvuller; daarna was hij op de vrachtwagen gekomen. Na vijf minuten zei hij: “Nou, dat was het wel”. Dat was het verhaal van zijn leven. Ja, natuurlijk, hij snapt het nog niet, maar dat komt wel, dacht ik. Dan ga je er op in. Na tien minuten zei hij “Ik weet niet wat ik nog meer moet vertellen”. Toen brak bij mij de paniek uit. Daar gaat mijn project. Het gaat niet goed. Dan ga je aan iemand trekken. Er is toch wel eens iemand overleden in die fabriek? Hoe haal je het in je hoofd zoiets te vragen – je kent die man net een kwartier. Zo rommelde ik door, terwijl het zweet mij echt uitbrak. Maar, op een gegeven moment hoor ik hem zeggen: “En toen ik zat ik op die vrachtwagen, zo gezegd en alles. Dan ging je het Westland in, zogezegd en alles. Naar die bakkertjes en bij hun naar boven, zogezegd en alles.” Ik dacht bij mezelf: “Sukkel, je hebt niet geluisterd naar wat hij zegt, maar naar wat je wilde horen”. Ik heb naar mijn eigen verhaal zitten luisteren. Naar mijn verwachtingen, naar mijn verbeelding, maar niet naar wat hij werkelijk zei. Door die ene zin, waarin hij vijf keer “zogezegd en alles” zei en ik dat opeens hoorde, dacht ik “Luister nou eens”. Toen ben ik nog vijf keer teruggegaan en heeft hij mij zijn hele leven verteld. De prachtige verhalen kwamen toen wel. Daar is een juweel van een kleine voorstelling uitgekomen. Die heette “Kingcorn, of zogezegd en alles”.

Ik zie het ook om mij heen in conversaties. Hoe slecht er eigenlijk geluisterd wordt. Ik ga niet boos doen hoor, u bent allemaal voortreffelijke luisteraars en nog betere zangers, dus het gaat niet zo lang meer duren.

Dat iemand het woord voert en dat anderen dan wachten totdat ze het over kunnen nemen: recepties en verjaardagsfeestjes zijn ideale terreinen om dat te ontdekken. Dat luisteren niet echt luisteren is, maar wachten op je eigen beurt. Met andere woorden: dat je zit te wachten op momenten van stilte, de hapering die gaat komen, de kleine breuk, om dan onmiddellijk in dat gat te springen, in het betoog van een ander, waardoor je kunt ontsnappen. Luisteren is maar al te vaak wachten op het moment dat je zelf weer het woord kunt nemen. Ik denk dat dat anders kan. Ik denk dat het echte luisteren jezelf even opschorten is. Ik kan het niet anders noemen. Het is mijn ervaring als interviewer. Jezelf even uitstellen. Geen nood, dat komt wel weer vanzelf. Het is heel prettig om dat uitstellen te doen. Je hoeft niets te bewijzen. Het heeft zelfs iets verslavends: je maakt plaats, letterlijk, net als die boerenknecht in Ierland. Die maakt plaats voor een ander. Met je hele dikke, vette ego doe je een stapje opzij. Je laat je in bezit nemen door een ander geluid. Letterlijk. Het zijn nieuwe harmonieën, schurende dissonanten. Het is de onuitputtelijke bron, voor mij, van de meeslepende muziek van de stem. Misschien ben ik daarom wel geen goede journalist geworden, maar wel een goede luisteraar, denk ik. Dat heeft mijn leven beslist verrijkt.

Het hoeft geen betoog dat muziek de allerbeste oefening is in deze levenskunst, die wat mij betreft tot het goede leven leidt, of er althans aan bijdraagt. Ik geef u tot slot mijn levensmotto mee. Zoals ik het voor mijzelf samenvat als ik even de weg kwijt ben. Hoe deed je dat ook alweer, het goede leven? Zeker op momenten van dilemma’s. “Ik wil door het leven heen gaan, maar ook dat het leven door mij heen gaat.” En als je leven vertaalt door muziek dan krijg je wat ik u vanmiddag als zangers en als luisteraars toewens. Ik hoop dat u door de muziek heen gaat en dat de muziek door u heen gaat. Ik dank u voor de bereidheid om naar mij te luisteren, al ben ik er nooit helemaal zeker van dat uw eigen dromen niet mooier waren dan mijn woorden.

Lex Bohlmeijer

 

Download de tekst als pdf: Levenskunstlezing 2015.

Casa Futura

Geplaatst op 18 januari, 2015 in Artikelen, Portfolio door Alcuin

December 2014 – Een nieuwe plek!

We kiezen ervoor om met de verhuizing een stap te maken in onze wooncarriere. Een gelijkvloerse woning met een lift past in zo’n stap. Het verschil in beschikbare oppervlakte maakt dat de stap met een actie van rigoureus opschonen gepaard moet gaan. We kiezen ervoor om bestaand meubilair aan te passen aan de nieuwe situatie. Het aan huis werken zal in de nieuwe zetting veel duidelijker aanwezig zijn. In de nomadische gedachten van ArchitectuurNomaden en de beoogde flexibiliteit gaan we dat het meubilair op wielen zetten. De inrichting kan dan aangepast worden aan het actuele gebruik.

Het idee is geboren. De schetsen zijn gemaakt. De Meubelmakerij gaat ons helpen om ons meubilair aan te passen en op maat te maken.

#architect #architectuur

Stroomversnelling – Energiesprong

Geplaatst op 17 januari, 2015 in Artikelen, Inspiratie, onderhanden, Portfolio door Alcuin

Rijtjeshuizen gebouwd tussen de jaren 1950 en 1980 zijn vaak slecht geïsoleerd. Vanuit het deelprogramma ‘Stroomversnelling Koop’ | Energiesprong kunnen eigenaren zo’n rijtjeshuis in tien dagen tijd laten verbouwen naar energieneutraal. Bijzondere insteek bij dit programma is dat de verbouwing via de energierekening wordt gefinancierd. De bewoners van dit soort woningen betalen maandelijks gemiddeld zo’n 175 euro aan hun energieleverancier. Deze kosten wordt gebruikt om de lening voor de verbouwing af te betalen. Als de lening in 30 jaar terugbetaald wordt kan de lening 45.000 euro bedragen.

Om de kostenopgave (45.000 euro) en de straffe planning (<10 dagen) te halen moeten bouwbedrijven hun werkwijzen aanpassen. Door het ontwikkelen van een product, een productiewijze, planmatig werken en een kort implementatietraject kunnen bedrijven op de bestaande voorraad (energie-technisch) verouderde woningen  inspelen. Hun aanbod moet daarbij aansluiten op de behoefte van de (potentiële) klant en bij hem onder de aandacht gebracht worden. Het proces van uitvoering moet steeds opnieuw geëvalueerd, het geleverde product gecontroleerd (monitoren) en het geheel gegarandeerd worden. Vaardigheden en waarden, die nieuw zijn voor de meeste bouwbedrijven en verandering vragen. Deze transitie wordt door een support route vanuit het programma ondersteund.

Energiesprong | Platform 31  Ik mocht in het najaar van 2014 vier bedrijven begeleiden in hun transitie proces en ondersteunen in het toewerken naar een eerste pilot.