‘150 weken SCHATBEWAKERS’

Geplaatst op 19 april, 2016 in Artikelen, Inspiratie, Portfolio door Alcuin

Stadsgesprekken
In een serie stadsgesprekken zijn we op zoek gegaan naar de ziel van Zoetermeer. “Een beetje filosofisch” was de eerste reactie van mijn collega Schatbewaker, maar uiteindelijk gingen we het wel aan. ‘Ziel’ klinkt al snel als iets metafysisch en ongrijpbaars, maar niets is minder waar. De ziel is een sociale constructie die verbonden is met ruimtelijke elementen. De ziel leeft zowel in de gedachten van bewoners van een stad, als dat ze verankerd ligt in de ruimtelijke elementen zoals gebouwen, monumenten, etc. Is de ziel niet het verbindende element tussen de fysieke en de emotionele aspecten?

Als architect is mijn eerste handeling na de vraagstelling van een ruimtelijk vraagstuk het fysiek bezoeken van de locatie. De Genius Loci, de geest van de plek, gaat voorbij aan de eventueel aanwezige foto’s, tekeningen of kaartmateriaal. De Genius Loci moet gevoeld en ervaren worden. Als een plek een geest heeft waarom zou de stad als grote plek dan geen geest, geen ziel hebben?

Zoetermeer is in belangrijke mate een gemaakte, geplande stad.
Is de gemaakte stad bezield of was de ziel er al en is vanuit die ziel gewerkt? Het lijkt mij dat er gedreven, vol passie, met liefde en zorgvuldigheid gewerkt is aan de opgave. Is het gevraagde tempo van realisatie immers niet alleen vanuit die waarden vol te houden?

Waarom is het belangrijk?
Na het maken van de stad zijn we nu in een andere fase terecht gekomen, die van de geleefde stad. Stedelijk ingrijpen in die geleefde stad kan niet meer alleen door beleidsmakers van bovenaf gebeuren, maar moet samen worden gedaan met de gebruikers van de ruimte. Juist het spanningsveld tussen deze twee perspectieven zorgt voor langdurige stedelijke kwaliteit, voor voeding van de ziel. Het legt de essentie van de stad bloot. Namelijk die kwaliteiten waar bewoners een sterke emotionele verbondenheid mee hebben. Dit zijn bovendien vaak positieve en enthousiasmerende aspecten die trots oproepen. De ziel is dus een grijpbaar middel om tot langdurige kwaliteit te komen. De ziel zorgt voor verbondenheid tussen de stad en haar bewoners. Enerzijds is ze een gezamenlijke beleving. Dit zien we vaak terug. Zo worden sommige plekken bijvoorbeeld gezien als de unieke plekken van de stad. Voorbeelden hiervan zijn plekken, zoals de grachtengordel in Amsterdam, het Vredespaleis in Den Haag of onze eigen Zoetermeerse Dorpsstraat. Ze kenmerken de stad en maken haar uniek en onderscheidend ten opzichte van andere steden. Deze eigenheid zorgt dan ook voor een belangrijke concurrentiepositie. Aan de andere kant is ze een individuele beleving. Net zo goed zijn er veel plekken te noemen die slechts voor één of enkele mensen de ziel van een plek bevatten, die het gevoel van verbondenheid en geborgenheid oproepen. Je eigen huis is vaak één van die plekken, maar ook een oude perenboomgaard komt in aanmerking. Of misschien wel die grote plataan op het buurtpleintje, die mij raakte in zijn beeld van de samenkomst van een organische en een gemaakte structuur.

Op zoek naar de ziel
Kennis en inzicht in de ziel van een stad levert ons informatie op over zowel de bewoners van een stad (wie zijn het, hoe zijn ze, hoe denken ze, hoe en waar voelen ze zich thuis, etc.) en hun stad). Maar hoe zoek je naar de ziel?

Hoe beïnvloedt een plek (huis, straat, wijk, stad) het gedrag, het gevoel en de gedachten van een mens. Of met andere woorden hoe ontstaat de beleving en wat is daarvan het effect?
Het individu is ons uitgangspunt. We kunnen namelijk veel zeggen over hoe een plek zou moeten voelen, maar uiteindelijk kan alleen de gebruiker vertellen hoe het echt voelt en welke gedachten het oproept. Deze zienswijze was ons uitgangspunt bij het organiseren van onze stadsgesprekken met als doel het zicht vanuit het perspectief van de geleefde stad.

We maakte deze keuze toen we met acht oud-stedenbouwers om tafel zaten, dat is de andere kant; de manier waarop professionals, zoals architecten, stedenbouwkundigen, planologen, etc., naar de stad kijken. Dit is wat we noemen het perspectief van de geplande stad. Dit is de ingenieursgedachte over hoe de stad eruit moet zien, het plannen en het beleid om dit uit te voeren en te handhaven. Tussen deze twee perspectieven zit een spanningsveld. Het zijn twee verschillende belevingswerelden, die vanuit een ander schaalniveau naar de stad kijken en er met een andere taal over spreken. Voor een sterke en succesvolle stad zijn beide perspectieven nodig.

In de zoektocht naar de ziel van Zoetermeer onderzoeken we beide perspectieven. Enerzijds de stad met haar fysieke kenmerken, zoals de gebouwen, geuren, geluiden en smaken van de stad. En aan de andere kant gaan we in gesprek met de mensen die in Zoetermeer wonen, de tradities en rituelen die zij hebben en hoe zij de stad beleven.

De eerste serie heeft ons geleerd, dat we voor een meer volledig beeld meer tijd nodig hebben. Vanuit deze les noemen we het vervolg ‘150 weken Schatbewakers’.

SCHATBEWAKERS

Geplaatst op 19 april, 2016 in Artikelen, Inspiratie, Portfolio door Alcuin

Vuurtorenschool 27.03 | 30.06.2012 De polder voorbij – Zoetermeer 50 jaar groeistad.

Met de expositie werd het zaadje van de Schatbewakers geplant. Na het bezoek aan de expositie ontstond bij mij de vraag: “Is dit nu de jubileumtentoonstelling onze nieuwe stad en haar ontstaan geschiedenis waardig?”. Ik miste de verhalen, de laag onder de primaire registratie van de inhoud. Ik ervaar slechts een reproductie van materiaal dat formeel gearchiveerd moet worden en de foto’s die destijds in de folders en het wervingsmateriaal gebruikt zijn. Bekend materiaal dus. Er moet toch meer materiaal zijn dan dit steeds opnieuw hergebruikte materiaal. Ik veronderstel dat de ontstaansgeschiedenis meer rijkdom in zich bergt; in beeld, in verhalen over het proces en de context waarin de plannen destijds vorm kregen. Mijn eigen ontwerpproces wordt beïnvloed door allerhande factoren; muziek die ik luister, boeken die ik lees, gedichten, dansvoorstellingen, die ik bezoek, exposities, excursies naar steden, bezoeken aan gebouwen en het bestuderen van werk en oplossingen van vergelijkbare ruimtelijke vraagstukken van andere architecten. Ik zie onze stad als een schat. Een bijna volledig gemaakte stad. Bedacht en vol ontwerpkeuzes. Gemaakt in een proces met context; politiek, economisch, ruimtelijk. Architectuur en stedenbouw zijn disciplines met een sterke inbedding van maatschappelijke en sociale ontwikkelingen. De verschillende decennia zijn bijna volledig te markeren. De toen geldige stedenbouwkundige opvattingen, de architectonische uitwerking zijn terug te vinden in het pallet van de verschillende wijken.

Zo vormde het decor van de krakersrellen (krakersbeweging – tegengaan van woningnood als drijfveer) in Amsterdam in de jaren zeventig de achtergrond bij de planvorming van de wijk Seghwaert. Een aantal van de stedenbouwkundige die aan de stad gewerkt hebben zijn nog aanspreekbaar. Op een gegeven moment zaten we met 8-oud stedenbouwers rond de tafel.
In mijn reactie vind ik Willem Hermans als medestander. Hij werkte midden zeventiger jaren als jonge stedenbouwkundige bij de gemeente Zoetermeer en woont sinds die tijd in Zoetermeer en heeft de ontwikkelingen gevolgd. Natuurlijk zou ik haast zeggen. Naast zijn bureauwerkzaamheden is Willem, altijd in het onderwijs werkzaam geweest. Bij mijn eerste project tijdens de studie op de Academie van Bouwkunst was Willem mijn docent.

De verhalen rond de tafel waren er en kwamen tot leven. Dit was materiaal dat de rijkdom zichtbaar maakte. Aansluitend nodigden we de mannen (?) uit het ‘persoonlijke’ materiaal, dat verzameld werd in het ontwerpproces, de krantenartikelen, de verkennende schetsen en ander materiaal dat in persoonlijke archieven terecht komt nog even niet weg te gooien. Dit omdat de zij allemaal in een fase zitten rond het beëindigen van hun carrière/werkzaam leven. Opruimen en loslaten is een activiteit, die daar vervolgens vaak op volgt.
In het vervolg op het aanraken van de rijkdom maken we de keuze om de gemaakte stad door te koppelen naar de geleefde stad. Het Jaar van de Ruimte 2015 heeft als onderliggende vraag: Wie maakt Nederland? Wij realiseren ons dat de stad niet precies geleefd wordt zoals hij destijds bedacht is. Dat maakt ons nieuwsgierig naar hoe de gemaakte stad nu geleefd wordt.

Het idee ontstaat om in stadsgesprekken de dialoog aan te gaan met de bewoners van onze stad. De afgeleide vraag is immers: Wie maakt de stad?

—–
Winter 2015 – de serie stadsgesprekken is beëindigd. De oogst is opgehaald en er zijn plannen voor de volgende 150 weken Schatbewakers.

Paper Mountains

Geplaatst op 7 februari, 2016 in 25 jaar architect, Artikelen, Perskamer, Portfolio door Alcuin

Afgelopen week verbleef ik opnieuw tussen de ruige pieken en dalen van de bergen van Papier (Paper Mountains).

Het is een succesvolle tocht geweest. Bij aankomst was het basiskamp nog intact. De stategische ligging in de Vallei van de Stilte is destijds goed gekozen. Vanuit het kamp vertrok ik opnieuw richting de glinstering van de glazen torens van de Stad van Smaragd en passeerde daarbij de ruines van de Stad van de Dijkgraaf. Ik had vooraf de keuze gemaakt alleen te willen zijn en mij op de tocht juist door de natuurlijke habitat te laten leiden. De natuur, de stilte… misschien zit daar wel voor een deel het gevoel van succesvol geweest zijn in.

Ondanks de zware tocht, die het worstelen, keuzes maken en loslaten van het papier met zich meebrengt heb ik een heerlijk gevoel van vooruitgang ervaren. Ik heb het gebied nu zo vaak doorkruisd, dat ik de belangrijke punten weet terug te vinden. Die punten omgezet in ervaring vormen op een natuurlijke manier de bagage. De rest wordt nu ervaren als ballast en de volgende stap zal zijn deze kwijt te raken. Loslaten, hiervan is de manier. Ik ben vol vertrouwen dat het gaat lukken.

Illustratie – Op de website van de Belevingswerled maakte ik destijds mijn eigen kaart: ‘Autumn Leaves’. In de tekening bracht ik mijn eigen verhaal aan en benoemde de markante plekken.

Casa Futura

Geplaatst op 18 januari, 2015 in Artikelen, Portfolio door Alcuin

December 2014 – Een nieuwe plek!

We kiezen ervoor om met de verhuizing een stap te maken in onze wooncarriere. Een gelijkvloerse woning met een lift past in zo’n stap. Het verschil in beschikbare oppervlakte maakt dat de stap met een actie van rigoureus opschonen gepaard moet gaan. We kiezen ervoor om bestaand meubilair aan te passen aan de nieuwe situatie. Het aan huis werken zal in de nieuwe zetting veel duidelijker aanwezig zijn. In de nomadische gedachten van ArchitectuurNomaden en de beoogde flexibiliteit gaan we dat het meubilair op wielen zetten. De inrichting kan dan aangepast worden aan het actuele gebruik.

Het idee is geboren. De schetsen zijn gemaakt. De Meubelmakerij gaat ons helpen om ons meubilair aan te passen en op maat te maken.

#architect #architectuur

Stroomversnelling – Energiesprong

Geplaatst op 17 januari, 2015 in Artikelen, Inspiratie, onderhanden, Portfolio door Alcuin

Rijtjeshuizen gebouwd tussen de jaren 1950 en 1980 zijn vaak slecht geïsoleerd. Vanuit het deelprogramma ‘Stroomversnelling Koop’ | Energiesprong kunnen eigenaren zo’n rijtjeshuis in tien dagen tijd laten verbouwen naar energieneutraal. Bijzondere insteek bij dit programma is dat de verbouwing via de energierekening wordt gefinancierd. De bewoners van dit soort woningen betalen maandelijks gemiddeld zo’n 175 euro aan hun energieleverancier. Deze kosten wordt gebruikt om de lening voor de verbouwing af te betalen. Als de lening in 30 jaar terugbetaald wordt kan de lening 45.000 euro bedragen.

Om de kostenopgave (45.000 euro) en de straffe planning (<10 dagen) te halen moeten bouwbedrijven hun werkwijzen aanpassen. Door het ontwikkelen van een product, een productiewijze, planmatig werken en een kort implementatietraject kunnen bedrijven op de bestaande voorraad (energie-technisch) verouderde woningen  inspelen. Hun aanbod moet daarbij aansluiten op de behoefte van de (potentiële) klant en bij hem onder de aandacht gebracht worden. Het proces van uitvoering moet steeds opnieuw geëvalueerd, het geleverde product gecontroleerd (monitoren) en het geheel gegarandeerd worden. Vaardigheden en waarden, die nieuw zijn voor de meeste bouwbedrijven en verandering vragen. Deze transitie wordt door een support route vanuit het programma ondersteund.

Energiesprong | Platform 31  Ik mocht in het najaar van 2014 vier bedrijven begeleiden in hun transitie proces en ondersteunen in het toewerken naar een eerste pilot.

Levenskunstlezing 2014 | Annemiek Schrijver

Geplaatst op 31 maart, 2014 in Artikelen, Inspiratie, La Scuola | Academie voor levenskunst, Levenskunst door Alcuin

lezing2014_small

 

 

 

 

 

De Levenskunstlezing is een initiatief van La Scuola | academie voor levenskunst. De lezing wordt gehouden rond de Dag van het Leven op 21 maart. De dag waarop we het leven vieren!

Dit jaar werd de vijfde levenskunstlezing verzorgd door Annemiek Schrijver, IKON-programmamaker en schrijver. De titel was ‘Etty Hillesum en de woorden van haar leven’.

Tijdens de oorlogsjaren ontwikkelde Etty zich in een snel tempo van een jonge onzekere afhankelijke vrouw tot een zelfbewust en onafhankelijk denker, vastgelegd in ontelbare brieven. Etty schreef op 20 juni 1942 over het zien van mogelijkheden in een tijd van ongekende, mensonterende beperkingen: ‘Overal bordjes. Ze sluiten voor joden wegen af, wegen, die de vrije natuur ingaan. Maar boven dat ene stukje weg dat ons blijft, daar is de volledige hemel.’ ‘Men kan ons niets doen, men kan ons werkelijk niets doen.’ (…) ‘Ze kunnen me alles afpakken, maar mijn levenskracht pakt niemand me af.’(…) ‘Ik vind het leven mooi en ik voel me vrij.’ Dit zien van mogelijkheden, haar besef van innerlijke vrijheid is tot op de dag van vandaag een inspiratiebron voor velen: hoe geef ik mijn leven vorm ondanks de onmogelijkheden die ik op mijn pad aantref. Etty sprak in haar brieven over een innerlijke bron en ontwikkelde daarmee, zeker voor die tijd, een onorthodox godsbesef als het allerdiepste in haar.

Bij deze een korte samenvatting van de lezing waarin het citaat van Etty, Ik zal Jou helpen God, dat Jij het niet in mij begeeft.’, centraal stond. Annemiek schetste drie gedachten en spitste deze toe tot zeven kernwoorden. Het is fragmentarisch. Ter zijne tijd zal Annemiek een uitgeschreven document aanleveren, maar omdat dat nog even kan duren bij deze al vast de highlights:
  • – Hygiene van de ziel, (zelf)vertrouwen, overgave, heel worden, de mens te worden zoals je bedoeld bent, thuiskomen.
  • – Uiteindelijk in treinwagon naar Auswitsch: ‘De Here is mijn hoog vertrek.’
  • – Route om de mens te worden zoals je bedoeld bent, om je ziel te laten zingen.

Ontgiften, ontschuldigen, onthechten, ontdoen, ontmoeten, ontroeren en ontwaken.

1. Ontgiften We krijgen veel gif binnen. Steeds meer. Hoe worden we schoon? Dubbele betekenis. Franse pastor voor de zwervers Abbee Pierre. Ging de natuur in: ‘Neem tijd om de schoonheid van de wereld te aanschouwen. Men heeft ook de plicht om zich te ontgiften van haar verschrikkingen.’ Schoonheid: muziek! Vraag je af waar je als kind van genoot! Verbind je daarmee, kan tot bezieling leiden! Ontgif je.

2. Ontschuldigen Hoe komen we af van dat schuldgevoel dat ons belemmert heel te worden? Vaak voelen wij ons schuldig, of we beschuldigen een ander. Het is gezond om in de spiegel te kijken en te durven erkennen dat we misschien weleens te kort schieten tegenover anderen, onszelf, en tegenover het verlangen van onze ziel, die zingen wil in liefde en schoonheid. Soefi’s zeggen: ga door de woestijn, het dal van schuld, maar blijf daar niet staan, ga daar niet wonen! Keer terug naar het stralende, ongerepte kind in jou. Ga de mens zien als een unieke expressie van het Goddelijke. En zie God als de Heler die ons verbindt met de essentie van onszelf en van de ander. Ontschuldig je.

3. Onthechten Niet om monniken van ons te maken. Maar in de zin van leeg worden. Voor God. Wij worden nu nog meer dan in Ettys tijd aangespoord om onze begeerten te volgen. Maar daardoor raken we het contact met onze innerlijke stroom kwijt. ‘Eigendom is datgene wat op weg is naar een ander….’ Volk wat het bezittelijk voornaamwoord niet kent. Inplaats van ‘mijn kind’…’ik ben met dit kind.’ Etty en de liefde. Onthecht je.

4. Ontdoen Mannelijk doen…route volgen om een doel te bereiken. Vrouwelijk doen…ontvankelijk voor wat zich aandient. Laat het doen voortkomen uit zijn… ontvankelijk luisteren. -‘Doen door niet te doen…Met niet-doen kan men meester worden.’ (oude Chinese wijsheidsboek Tao Teh Tsing) -Loesje: ‘Ik wil niet weten wat ik laten wil worden…ik wil weten wie ik nu ben.’ -Poeh: ‘Hoe doe je dat…niets?’ ‘Nou, dat is als je op het punt staat om weg te gaan om het te gaan doen, en ze roepen dan naar je: ‘wat ga je doen?’ en je zegt: oh niets… dan ga je het doen….’ Als je niets doet, alleen maar bent, ben je klaar om werkelijk te ontmoeten.

5. Ontmoeten Procrustus: Hij stopte iedereen die hem passeerde in zijn eigen bed, om hem aan te passen aan dit meubel. Te korte benen rekte hij uit, te lange ledematen hakte hij af. We snijden de ander bij of rekken hem op, naar ons beeld. Ont-moeten: wees je bewust van het mysterie van elk mens. Werkelijke vrije aandacht. Essentie op weg naar verlichting. Er bestaat een zen-verhaal over een meesteres die op haar sterfbed was omringd door haar leerlingen. Die vroegen haar tot drie maal toe of ze nog één keer wilde vertellen wat voor haar de essentie was van de weg naar de verlichting die zij was gegaan. En tot drie keer toe antwoordde zij: ‘Aandacht!’ ‘Kun je niet 1 uur met mij waken?’, vroeg Jezus. Nou, Etty wel. Ik zou een nieuw sacrament willen invoeren, het Sacrament van de Aanwezigheid

6. Ontroeren Ontmoeten leidt tot ontroering, je tot in je wezen laten raken. Met ontferming bewogen worden. Afschuwelijk dat we ons leren schamen voor onze tranen van ontroering. Ook humor kan ontroeren. Etty schrijft over Westerbork en de mensen uit ‘de gouden bocht’. (Singel Amsterdam) Etty’s mijmering over een SS-er: “Wanneer zo’n SS-man me dood zou trappen, dan zou ik nog opkijken naar z’n gezicht en me met angstige verbazing en menselijke belangstelling afvragen: Mijn God kerel, wat is er met jou allemaal voor verschrikkelijks in je leven gebeurd, dat je tot zulke dingen komt?” Ontroering neemt je niet mee, maar brengt je bij jezelf.  Ontroering heeft meer te maken met bewustzijnsverruiming dan met sentiment.

7. Ontwaken Dat ontwaken is eigenlijk het doorbreken van het besef dat je altijd al de zee was, het geheel, terwijl je je enkel identificeerde met de golf, met het fragment.

Gedicht ‘Misverstand’ van Hein Stufkens:

Ik was te Cadzand aan het strand
getuige van een misverstand,
toen ik twee golven hoorde spreken
precies voordat ze zouden breken.
De ene riep: ‘Het is gedaan,
wij zullen hier te pletter slaan!’
De ander zei beslist: ‘Welnee,
je bent geen golf, je bent de zee.

De meesten van ons hebben van dit diepe besef van heelheid in hun leven wel eens een voorproefje gekregen: bij voorbeeld tijdens een zonsondergang aan het strand,  bij het luisteren naar muziek, door een helende ontmoeting met een ander, bij het zien van een aangrijpend kunstwerk, tijdens het maken van een wandeling in de natuur, bij een geboorte of aan een sterfbed.

Zulke ervaringen kunnen weer wegebben. Maar ze kunnen wél de aanleiding worden om systematischer te gaan oefenen, en meer ruimte in je leven in te bouwen voor je ziel. En om meer en meer gehoor te geven aan de roep van die innerlijke geliefde, die eindeloos geduldig op jouw thuiskomst wacht. De geliefde die Etty vond, zittend op bagage in die trein naar Auswitsch, met haar bijbeltje en een stukje papier: ‘De Here is mijn hoog vertrek’.

Annemiek kwam na een conservatoriumopleiding, via het presenteren van muziekprogramma’s voor radio 4, bij de omroep terecht. Gaandeweg werden haar programma’s levensbeschouwelijker. Te denken valt aan de televisieprogramma’s Copyright Mens, Alziend Oog, Het Vermoeden en de Nachtzoen. Voor de radio maakt ze op dit moment onder meer de programma’s OBA-live en Musica Religiosa. Ook schreef Annemiek diverse boeken, waaronder Rachab, Verlicht mijn nacht, Mijmeringen van een stadse pelgrim, Ik geloof het wel, en Verlicht en verlost. De laatste twee schreef ze samen met Hein Stufkens. Ze is columniste voor de tijdschriften Bres en Het Vermoeden.

13-265 LL129

Geplaatst op 9 maart, 2014 in Artikelen, Portfolio door Alcuin

Op de gevel prijkt een gevelsteen – anno 1726. De specifieke omschrijving ontbreekt bij de informatie en ook de notariële akte geeft de monumentstatus niet goed weer. Maar dat het monumentaal zal zijn is evident. De hele binnenstad is oud en monumentaal. Het pand maakt onderdeel uit van ‘een setje’, vormt een geheel met het naast gelegen pand. Niet identiek of niet identiek meer, maar misschien destijds gerealiseerd door dezelfde bouwer/timmerman.

In het souterrain en op de bel-etage heeft sinds de 70-er jaren een loodgietersbedrijf gezeten. Boven het bedrijf bevond zich de woning. In het verleden is de werkplaats uitgebreid en is het tuintje opgeofferd aan de bedrijfsvoering.

De benodigde functionele ingreep leek duidelijk. Het huishouden zou het gehele pand gaan beslaan. Het souterrain was daarbij de meest aangewezen plek voor een grote woonkeuken als spil van het nieuwe huishouden.

In het vooroverleg over de beoogde renovatie is er contact met de dienst Monumentenzorg.

Om voldoende licht te krijgen in het souterrain is voorgesteld een vide te maken, zodat het licht dat door de grote ramen op de bel-etage komt ook in het souterrain kan komen. Het oude principe van licht en lucht. Bij het bezoek van de ambtenaar wordt deze ingreep rigoureus als ondenkbaar beticht. De balken van de vloer kunnen niet verwijderd worden vanwege een monumentale waarden.

Door de oude bouwkundige detaillering en de slechte staat van onderhoud heeft er inwatering plaats gevonden en zijn de koppen van de balken aan een grondige ingreep toe.

Hoe bedoelt u? Renoveren, restaureren, behouden, terugbrengen tot de oude(?) toestand.

Ik heb niet de illusie dat het pand dat er staat en de materialen, die er worden aangetroffen allemaal uit 1726 zijn. Dat is namelijk zo’n 285 jaar geleden. De opdrachtgever is niet voornemens ‘de strijd’ aan te gaan. Tijd en kosten zijn belangrijke thema’s in het project.

Het plan wordt aangepast en uiteindelijk na een lang en moeizaam vergunning traject gerealiseerd. Binnen oogt nieuw en eigentijds. In de maatvoering herken je de oude maten.

Buiten straalt ‘het setje’ als van ouds.

Opera Mundi

Geplaatst op 9 maart, 2014 in Artikelen, Inspiratie, Levenskunst door Alcuin

opera mundi

 

 

 

 

 

Raak! Het kunstwerk intrigeert en blijft mij bezig houden. Wie is precies de kunstenaar? Wat is de context van het kunstwerk? Op de naam, die de eigenaar van het werk noemde is niets te vinden. Het werk zou onderdeel uitmaken van een serie. De kunstenaar werkt of werkte in Naarden en ergens in Italië. Beperkte informatie… waarom blijf ik zoeken?

De context waarin het werk is aangeschaft, het vertelde verhaal… de verbeelding?
Een ruiterbeeld van een man met een kind op zijn rug… het materiaal van de naïeve kinderlijk verwerkte langoustine(?)… De cynische façade van de man op het paard met zijn welvaartsbuikje?

Als ik de eigenaar informeer over mijn bezig blijven komt ze terug met een folder van een galerie, die zijn werk vertegenwoordigd. Op de website van de galerie (het Cleijne Huijs in Den Haag) vind ik hem. Het werk is blijkbaar al ouder, maar ook in het nieuwe werk komt het ruiterbeeld terug.

In de toelichting verhaalt de kunstenaar over zijn levenshouding; afgekeerd en met veel introspectie. Maakt het werk onderdeel uit te maken van zijn serie “Opera Mundi”; één serie van 364 beelden die de kunstenaar beschouwt als één werkstuk? In die serie staat elke sculptuur voor één dag uit het leven (van Ivan Ivanovitch)… Fragmentarisch…. Losse cultuurfilosofische gedachten.

Haakte ik misschien op het verbeelden van die filosofische gedachten?

Het werk krijgt vorm – dvda 2013

Geplaatst op 16 juni, 2013 in Artikelen, dvda 2013, Portfolio door Alcuin

De laatste weken ervaar ik weer de andere dynamiek van de uitvoering. Mijn ruimtelijk voorstellingsvermogen maakt, iedere keer weer opnieuw, dat ik niet verrast wordt in de uitvoering van mijn plannen. Mijn beeld wordt bevestigd in het uitgevoerde werk. Toch ben ik van mening dat het fysiek ervaren van de ruimte belangrijk is. Niet voor niets is ArchitectuurNomaden ontstaan. Het bewegen door de gerealiseerde ruimte, het ervaren van die ruimte vind ik belangrijk om de verbinding te maken tussen ‘theorie’ en ‘praktijk’. Uiteindelijk is de tekening een representatiemiddel, een hulpmiddel om duidelijk te maken naar welk beeld je toewerkt.

De tekening is de verbeelding van een nog niet bestaand object en als zodanig niet het object zelf.

Architectuur gaat over de gerealiseerde ruimte en de ervaring daarvan.

In deze visie is de schets een procesdocument.

Tijdens het Open Architectenbureau exposeer ik werk van Willem van den Hoed. Zijn schetsen zijn documenten van een ander proces. Zijn schetsen hebben niet als doel gebouwde gebouwen op te leveren. Door zijn schetsen presentabel te maken en in te lijsten ontstaat er toch zicht op een groter geheel.

Open werkhuis | Julianalaan 23 – Zoetermeer

Geplaatst op 3 april, 2013 in Artikelen door Alcuin

2013-04 OPEN HUIS copy

 

 

 

 

 

 

Deze keer valt de nationale open huizen dag gelijk met ons vaste tijdstip; de eerste zaterdag van de maand. Met deze samenvallende data, een extra impuls gaan we vol goede moed het nieuw lenteseizoen in. Huizen in onze directe omgeving zijn ondertussen van eigenaar verwisseld. Door reacties uit  onverwachte hoekjes in het netwerk zijn we er van overtuigd dat de marketing goed werkt. Bij onze gasten vinden we steeds opnieuw enthousiasme over ons werkhuis. Niet alleen uniek in zijn specifieke uitwerking, maar ook gezien de ligging bij het park en tegen het dorp aan.

Nieuwsgierig? Bel gewoon eens aan. We laten het u graag zien!

Kijk ook eens op www.julianalaan23.nl