Die Wand

Die Wand

Een film, die raakt en achterblijft in mijn gevoel.
Opgesloten in een bergdal valt het idyllische karakter terug tot een harde strijd om te overleven. De overweldigende natuur blijft een grote rol spelen in de beeldvorming en het gevoel van isolement. Terend op aanwezige, maar langzaam slinkende voorraden, het aanleggen van een aardappelveldje, het bos afstruinen naar eetbare planten en jagen vervreemdt de vrouwelijke hoofdpersoon van zichzelf; om niet gek te worden en grip te houden op de tijd schrijft ze. Gaat haar isolement doorbroken worden?

De film roept bij mij beelden op van je opgesloten voelen in je eigen (binnen) wereld. Zonder vrienden geen filosofie, schreef Achterhuis. ‘Zonder vrienden zou niemand willen leven’. stelt Aristoteles. Toch is daar de existentiele eenzaamheid van alleen geboren worden en alleen sterven.

Eenzaamheid is iets anders dan alleen zijn. Ik herken de dagelijkse routine, die in de film de dagen indeelde en ordende. Er lijkt geen kloktijd (Chronos) aanwezig. De natuur bepaald het ritme, de ‘andere’ tijd (Kairos) stroomt kalm en onverstoorbaar door en raakt aan een meer innerlijke, persoonlijke tijd. In het ‘niets’ doen opent zich de ruimte van het denken, het schrijven en tekenen. De tijdloze tijd geeft in de rust en reflectie ook ruimte voor onze intuïtie en innerlijke tijd. Deze tijd is uniek, niet inwisselbaar en wordt als waardevoller ervaren dan de kloktijd.
De bezigheden vallen terug tot de zorg voor warmte (vuur maken), onderdak (onderhoud), eten (of de zorg voor) en drinken… creativiteit en overdenken.

De hond als gesprekspartner… de overweldigende natuur vraagt geen bijdrage, die red zichzelf.

Film: Die Wand by Julian Pölsier