TINYBOAT

Geplaatst op 30 november, 2016 in Inspiratie, onderhanden, Portfolio door Alcuin

Luisteren, de vraag horen.
Ik probeerde de vraag te laten rusten, te doen of ik hem niet gehoord, niet begrepen had. De vraag gedroeg zich echter als een zaadje en werd gevoed door mijn bewegingen door het gebied.

Een praktisch bewegen, omdat ik door het gebied trek van mijn huis naar het station. Voldoende om het zaadje te voeden en mijn creativiteit en ervaring aan te spreken.

Ik laat mij vervolgens verleiden om op de zeepkist te klimmen. De enthousiaste geluiden voeden het zaadje.

Op de zeepkist vertel ik over de groen beleving van de Boerhaavelaan, de dikke bomen en de mogelijkheid om tenten te spannen tussen de bomen en zo het gebied op een speelse wijze te beleven.

Ik vertel over de klok die ik mis boven het punt waar de trein stopt en ik vertel over het water, dat in de schaal van de laan klein lijkt, maar eigenlijk goed te gebruiken is voor het experiment met kleine woon- of werkboten. Tijdelijk en dienstbaar aan de gebiedsontwikkeling.

Ik koppel het idee van de boten aan de beweging van Tiny Houses.

Tiny Houses zijn primaire, volwaardige woningen op kleine schaal. Ze worden bewust gebouwd en bewoond vanuit de behoefte een meer eenvoudig leven te leiden, minder gericht op consumeren en met een kleinere ecologische voetafdruk. Bij het ontwerp en de bouw van de kleine woningen wordt slim gebruik gemaakt van ruimte en innovatieve technologieën. Een Tiny House is maximaal 50 m2, idealiter (deels) zelfvoorzienend, van goede kwaliteit en esthetisch gebouwd, functionerend als full-time bewoonde woning.

Ik maak meer ruimte en introduceer ‘Tiny Boat’. Kleine units kunnen net zo goed dienen als kleine werk- of ontmoetingsruimte.

Bij de volgende initiatieventafel werk ik de ideeën door. Met een mock-up visualiseer ik de ruimte die een kleine boot zou innemen en markeer ik de plaats op water. Ik situeer de mock-up aan de private-kant van de waterpartij. Het water blijkt zo’n 11 meter breed.

In de wandeling langs de mock-up wordt de suggestie gedaan van een coffee-boat.

Uit het netwerk komen de eerste geluiden van mensen die ook met het gedachtengoed bezig zijn. Het initiatief lijkt ook goed aan te sluiten op de gemeentelijke beleidslijnen van innoveren & pionieren.

Op naar een vervolgstap!

slideshare-presentatie na de zeepkist

SCHATBEWAKERS

Geplaatst op 19 april, 2016 in Artikelen, Inspiratie, Portfolio door Alcuin

Vuurtorenschool 27.03 | 30.06.2012 De polder voorbij – Zoetermeer 50 jaar groeistad.

Met de expositie werd het zaadje van de Schatbewakers geplant. Na het bezoek aan de expositie ontstond bij mij de vraag: “Is dit nu de jubileumtentoonstelling onze nieuwe stad en haar ontstaan geschiedenis waardig?”. Ik miste de verhalen, de laag onder de primaire registratie van de inhoud. Ik ervaar slechts een reproductie van materiaal dat formeel gearchiveerd moet worden en de foto’s die destijds in de folders en het wervingsmateriaal gebruikt zijn. Bekend materiaal dus. Er moet toch meer materiaal zijn dan dit steeds opnieuw hergebruikte materiaal. Ik veronderstel dat de ontstaansgeschiedenis meer rijkdom in zich bergt; in beeld, in verhalen over het proces en de context waarin de plannen destijds vorm kregen. Mijn eigen ontwerpproces wordt beïnvloed door allerhande factoren; muziek die ik luister, boeken die ik lees, gedichten, dansvoorstellingen, die ik bezoek, exposities, excursies naar steden, bezoeken aan gebouwen en het bestuderen van werk en oplossingen van vergelijkbare ruimtelijke vraagstukken van andere architecten. Ik zie onze stad als een schat. Een bijna volledig gemaakte stad. Bedacht en vol ontwerpkeuzes. Gemaakt in een proces met context; politiek, economisch, ruimtelijk. Architectuur en stedenbouw zijn disciplines met een sterke inbedding van maatschappelijke en sociale ontwikkelingen. De verschillende decennia zijn bijna volledig te markeren. De toen geldige stedenbouwkundige opvattingen, de architectonische uitwerking zijn terug te vinden in het pallet van de verschillende wijken.

Zo vormde het decor van de krakersrellen (krakersbeweging – tegengaan van woningnood als drijfveer) in Amsterdam in de jaren zeventig de achtergrond bij de planvorming van de wijk Seghwaert. Een aantal van de stedenbouwkundige die aan de stad gewerkt hebben zijn nog aanspreekbaar. Op een gegeven moment zaten we met 8-oud stedenbouwers rond de tafel.
In mijn reactie vind ik Willem Hermans als medestander. Hij werkte midden zeventiger jaren als jonge stedenbouwkundige bij de gemeente Zoetermeer en woont sinds die tijd in Zoetermeer en heeft de ontwikkelingen gevolgd. Natuurlijk zou ik haast zeggen. Naast zijn bureauwerkzaamheden is Willem, altijd in het onderwijs werkzaam geweest. Bij mijn eerste project tijdens de studie op de Academie van Bouwkunst was Willem mijn docent.

De verhalen rond de tafel waren er en kwamen tot leven. Dit was materiaal dat de rijkdom zichtbaar maakte. Aansluitend nodigden we de mannen (?) uit het ‘persoonlijke’ materiaal, dat verzameld werd in het ontwerpproces, de krantenartikelen, de verkennende schetsen en ander materiaal dat in persoonlijke archieven terecht komt nog even niet weg te gooien. Dit omdat de zij allemaal in een fase zitten rond het beëindigen van hun carrière/werkzaam leven. Opruimen en loslaten is een activiteit, die daar vervolgens vaak op volgt.
In het vervolg op het aanraken van de rijkdom maken we de keuze om de gemaakte stad door te koppelen naar de geleefde stad. Het Jaar van de Ruimte 2015 heeft als onderliggende vraag: Wie maakt Nederland? Wij realiseren ons dat de stad niet precies geleefd wordt zoals hij destijds bedacht is. Dat maakt ons nieuwsgierig naar hoe de gemaakte stad nu geleefd wordt.

Het idee ontstaat om in stadsgesprekken de dialoog aan te gaan met de bewoners van onze stad. De afgeleide vraag is immers: Wie maakt de stad?

—–
Winter 2015 – de serie stadsgesprekken is beëindigd. De oogst is opgehaald en er zijn plannen voor de volgende 150 weken Schatbewakers.

Paper Mountains

Geplaatst op 7 februari, 2016 in 25 jaar architect, Artikelen, Perskamer, Portfolio door Alcuin

Afgelopen week verbleef ik opnieuw tussen de ruige pieken en dalen van de bergen van Papier (Paper Mountains).

Het is een succesvolle tocht geweest. Bij aankomst was het basiskamp nog intact. De stategische ligging in de Vallei van de Stilte is destijds goed gekozen. Vanuit het kamp vertrok ik opnieuw richting de glinstering van de glazen torens van de Stad van Smaragd en passeerde daarbij de ruines van de Stad van de Dijkgraaf. Ik had vooraf de keuze gemaakt alleen te willen zijn en mij op de tocht juist door de natuurlijke habitat te laten leiden. De natuur, de stilte… misschien zit daar wel voor een deel het gevoel van succesvol geweest zijn in.

Ondanks de zware tocht, die het worstelen, keuzes maken en loslaten van het papier met zich meebrengt heb ik een heerlijk gevoel van vooruitgang ervaren. Ik heb het gebied nu zo vaak doorkruisd, dat ik de belangrijke punten weet terug te vinden. Die punten omgezet in ervaring vormen op een natuurlijke manier de bagage. De rest wordt nu ervaren als ballast en de volgende stap zal zijn deze kwijt te raken. Loslaten, hiervan is de manier. Ik ben vol vertrouwen dat het gaat lukken.

Illustratie – Op de website van de Belevingswerled maakte ik destijds mijn eigen kaart: ‘Autumn Leaves’. In de tekening bracht ik mijn eigen verhaal aan en benoemde de markante plekken.

NA DE VERJAARDAG – Dank je wel

Geplaatst op 14 september, 2015 in Inspiratie, La Scuola | Academie voor levenskunst, Levenskunst door Alcuin

Nine Eleven – 11 september mijn geboortedag. Onderweg bereiken mij de verschillende digitale berichtjes via Facebook, als app-berichtje, als sms of via de telefoon. Contact is het belangrijkste in het leven. Samen… Dank je wel, dank jullie wel. Het doet mij goed.

Digitale reminders vervangen de verjaardagskalender, die vaak zijn plekje had ik de toilet. Een gekke plek als je er bij stilstaat, maar aan de andere kant wel functioneel. De verjaarkaarten via de post getuigen van het nemen van extra moeite en een oude georganiseerdheid. Een kaart moet gekocht worden, postzegels moeten voorradig zijn. Na het schrijven van de kaart moet hij tijdig op de bus gedaan worden. In het vertrouwen dat de veranderingen bij de post geen gevolgen hebben voor de bezorging op de volgende dag. In het beeld van de moeite die genomen wordt heeft de fysieke kaart zijn ouderwetse waarden. De gemaakte focus wordt gevoeld. Ben ik zo’n romanticus?

Bij aankomst is de ontvangst warm, hartelijk en gastvrij. In gedachten ben ik even bij La Scuola | academie voor levenskunst waarbij ik nog graag denk in de pay-off uit de beginjaren; vrijplaats voor levensvragen en zingeving. Vanavond is de opening van het zesde jaar. Gastspreker Joke Hermsen, de filosoof van stilte en verstilling. Mijn belangstelling voor de ‘innerspace’ raakt hier aan haar gedachtegoed. Ik herinner mij de start van de academie in 2009, ook op mijn verjaardag. Ik werd die dag 50. Dit jaar ben ik er niet bij, maar stem in stilte even af op het jaarthema van de academie: nabuurschap. Samen, alleen, dat anders is als eenzaam, zorgen voor jezelf, zorgen voor de ander, gast-vrijheid…
In mijn agenda vind ik een ‘gedicht’ over vrijheid (en eigenlijk ook over samen)

VRIJHEID
Hou me niet vast
Ik wil alleen zijn
Ontneem mij niets
Dat mij heilig is
Mijn adem, mijn aarde, mijn verlangen
Mijn eenzaamheid en samenzijn

Ik heb je nodig
Maar hou me niet vast
Ik wil naar je toe kunnen komen
Om me vrij te geven
Claire van den Abbeele

Bij de avondmaaltijd is er een verjaarstaart met kaarsjes. We waren vroeg op pad. Het wordt niet laat. Het was een mooie dag van verjaring.

#ArchitectuurNomaden

Mijlpalen

Geplaatst op 8 januari, 2015 in 25 jaar architect, Inspiratie, Levenskunst door Alcuin

steenmannetje

 

 

 

 

 

De periode aan het eind van het jaar is er een van stilvallen, terugkijken en vooruitkijken.

De verhuizing naar Casa Futura vormt een nieuwe mijlpaal. Deze markeringen op mijn levenslijn vormen een bonte reeks van punten. Deze punten zijn alleen door terugkijken met elkaar in verbinding te brengen. Er is een diep vertrouwen dat de punten in de toekomst steeds een herkenbaar patroon zullen achterlaten.

De herberg

Geplaatst op 2 mei, 2013 in Archief, Inspiratie, Levenskunst, Portfolio door Alcuin

Uit het archief: De herberg uit Meesterwerk.

Toen ik in 1988 afstudeerde als architect aan de AvBR wist ik niet dat ik nu, 25 jaar later, opnieuw terug zou zijn op het punt waar ik toen was; Trimo. Er is veel gebeurd in die 25 jaar en als ik nu terugkijk was de weg niet altijd even duidelijk.

Bij het onderweg zijn waren er steeds rustplekken. Op die plekken ontstond dan even de tijd om terug te kijken, te reflecteren en te kijken hoe ik verder zou gaan. In het afstudeerproject Meesterwerk omschreef ik al het cyclische proces. Steeds opnieuw en vernieuwd kom je terug op oude plekken. Plekken, die een nieuw perspectief krijgen, een ander gezichtspunt vanuit de geleerde lessen, de ervaringen onderweg en de opgedane kennis.  Ondertussen heb ik mijn intrek genomen in ‘De Salamander’, dezelfde herberg als destijds in Meesterwerk. Ik heb mij voorgenomen om enige tijd te blijven en vanuit deze plek (A place) aandacht te besteden aan dit jubileum jaar.

 

 

Verandering

Geplaatst op 12th november, 2012 in Portfolio door Alcuin

257 Het gebouw was op maat gemaakt. Samen met de directeur-eigenaar van het bedrijf sloot de huisvesting als een maatpak (tailor-made) op de logistiek en de werkzaamheden van de organisatie aan. Het kleine bedrijf groeide, was succesvol en werd overgenomen. Na een kleine periode werden de activiteiten verplaatst en werd er een nieuwe huurder gevonden voor ‘het maatpak’.

Het pak zat niet zo mooi, maar gaf voldoende uitstraling aan de nieuwe gebruiker. Het ging goed met de gebruiker en hij groeide en groeide. Maar de gebruiker zat in een andere branche en toen hij groeide gebeurde dat op plekken waar de ‘tailor’ bij het maken van het pak geen rekening mee gehouden had. Het werd te klein op ‘gekke’ plekken. Niet de brede rug van de originele kleine ondernemer of de taille waren het probleem. Het gaat meer over de plaats van de knopen op het jasje en de zoom van de broek, die niet meer van deze tijd is.

Net als een maatpak is het pand kwalitatief goed gemaakt en heeft het de tand van de tijd goed doorstaan. Aanpassingen en meer eigentijds gebruik zijn goed uit te voeren. Maar aanpassingen zijn voor de organisatie ook veranderingen en veranderingen vinden gebruikers moeilijk.  Door het werken met  ‘moodboards’ wordt de verbeelding gemaakt van hoe het zou kunnen worden. Op een andere manier werken. Op basis van werkzaamheden, bezetting en aanwezigheid.

En dan moet je er de schaar in durven zetten! Er is meer ruimte dan je denkt.

dvda 2012 – The belly of an architect

Geplaatst op 20 juni, 2012 in dvda 2012, Inspiratie door Alcuin

Het zal ergens in ’89-’90 geweest zijn dat ik kennis maakte met de muziek van Wim Mertens.  Ik werkte aan het maken van presentatiesets o.a. van de Heilige Maagd op het kantoor van de architect Onno-Greiner / Martien van Goor Architecten BV te Amsterdam.

Bart Mispelblom Beyer was de projectarchitect  van de  verbouwing van de kerk in Bergen op Zoom tot theater. Hij bleef de muziek draaien, opnieuw en opnieuw… De muziek is filmmuziek gecomponeerd voor de film ‘The belly of an Architect’.

Later zag ik de film, waarbij vooral de openingsscène een onuitwisbaar beeld heeft achter gelaten. In de film verandert de rol van de muziek. Er blijft herkenning, maar meer fractioneel.

In mijn werk sta ik open voor informatie vanuit andere vakgebieden. Vanuit dit principe van ‘crossing-borders’ onderzoek ik de mogelijkheden van architectuur in films. Hierbij geinspireerd door de programmatie bij BAi en het AFFR. 

Vanuit het thema voor de Dag van de Architectuur; Architectuur & Voedsel maakte ik de link terug naar de film.