HET VERHAAL VAN DE BOMEN

Geplaatst op 21 september, 2010 in Artikelen, Perskamer door Alcuin

Elke geloofsovertuiging kent een scheppingsverhaal, een kosmologie die inspireert en de overtuiging van de gelovigen onderbouwt. Sprookje, waargebeurd of mythe, het doel is altijd simpel en bedoeld om de neuzen van de aanhangers in dezelfde richting te krijgen. Religie komt dan ook van religiare, het Latijnse verbinden.
Als wij een verbindend scheppingsverhaal voor slim en duurzaam bouwen mochten aanwijzen, dan zou dat het verhaal zijn dat anthropoloog Gregory Bateson vertelde over de bomen voor de eetzaal van de New College in Oxford.

De eetzaal van het monumentale New College in Oxford werd halverwege de 16de eeuw gebouwd en voorzien van een dak dat werd gedragen door massieve eiken balken met een lengte van 20 meter.
Halverwege de jaren 90 kwam men er tijdens een onderhoudsbeurt achter dat de balken waren besmet met boktor en dat de eetzaal op instorten stond. De schilder die dit ontdekte haastte zich van zijn steiger en meldde het probleem bij het schoolbestuur. Geconfronteerd met dit probleem, kwam het bestuur al snel tot de conclusie dat het vervangen van de balken erg duur zou worden. Waar vond je tegenwoordig nog 40 kaarsrechte eiken balken van een dergelijke lengte?
Er werd nog even nagedacht over een afgetimmerde staalconstructie, maar gezien het monumentale karakter van het gebouw leek er niks anders op te zitten dan op zoek te gaan naar het juiste hout en de kosten daarvoor te accepteren. Een van de bestuursleden stelde voor om toch eerst nog even op de eigen landerijen te zoeken naar geschikte bomen en zo misschien de kosten wat te drukken. De New College had in de loop van haar bestaan veel land verworven en misschien waren daarop wel een of twee bomen te vinden.
De hoofdboswachter werd ontboden en met een grote glimlach antwoordde hij dat hij al een tijdje op deze vraag had zitten wachten en dat hij met veel plezier het voltallige bestuur het bos in zou begeleiden. De volgende dag bracht hij het bestuur naar een plek in het bos waar 50 volgroeide lange eiken stonden, allen kaarsrecht gesnoeid en perfect voor het dak van de eetzaal.
Gevraagd hoe dit kon, vertelde de boswachter het verbaasde bestuur dat men 3 eeuwen geleden tijdens de bouw van de eetzaal al wist dat er na 300 jaar boktor in de balken zou komen. Ook wist men dat een eik ongeveer 300 honderd jaar nodig heeft om de benodigde lengte te bereiken. Meteen na de bouw werden er daarom nieuwe bomen geplant en generatie op generatie boswachter werd verteld om deze bomen te beschermen en recht te laten groeien tot de dag dat ze nodig zouden zijn voor de eetzaal.

Dit is volgens ons duurzaam en slim bouwen! De grote vraag is nu of onze generatie zo slim is geweest om de balken voor de komende verbouwing te planten en te onderhouden.