Het doosje van de mier

Geplaatst op 14 september, 2010 in Perskamer door Alcuin

Een verhaal over bewaren en herinneren van Toon Tellegen

OP EEN AVOND ZATEN DE EEKHOORN EN DE MIER NAAST ELKAAR OP DE bovenste tak van de beuk. Het was warm en stil en zij keken naar de toppen van de bomen en naar de sterren. Zij hadden honing gegeten en gepraat met de zon, de oever van de rivier, brieven en vermoedens. ‘Ik ga deze avond bewaren,’zei de mier. ‘Vind je dat goed?’

De eekhoorn keek hem verbaasd aan. De mier haalde een klein zwart doosje te voorschijn. ‘Hier zit ook de verjaardag van de lijster in,’zei hij. ‘De verjaardag van de lijster?’ vroeg de eekhoorn.

‘Ja,’zie de mier en hij pakte die verjaardag uit het doosje. En zei aten weer zoete kastanje taart met vlierbessenroom, en ze danste weer terwijl de nachtegaal zong en het vuurvliegje aan- en uitging, en ze zagen de snavel van de lijster weer glimmen van plezier. Het was de mooiste verjaardag die zij zich konden herinneren.

De mier stopte hem weer in het doosje.

‘Daar stop ik deze avond bij,’zij hij. ‘Er zit al veel in.’ Hij deed het doosje dicht groette de eekhoorn en ging naar huis.

De eekhoorn bleef nog lang op de tak voor de deur zitten en dacht aan het doosje. Hoe zou die avond daar nu in zitten? Zou hij niet verkreukelen of verbleken? Zou de smaak van honing er ook in zitten? En zou je hem er altijd weer in kunnen krijgen als je hem eruit haalde? Zou hij niet kunnen vallen of breken, of wegrollen? Wat zou er trouwens nog meer in het doosje zitten? Avonturen die de mier had beleefd? Ochtenden in het gras aan de oever van de rivier, als de golven glinsterden? Brieven van verre dieren? En zou het doosje ooit vol zijn, zodat er niets meer bij kon? En zouden er ook andere doosjes bestaan, voor treurige dagen? Zijn hoofd duizelde. Hij ging naar huis en stapte in bed.

De mier lag toen al lang te slapen, in zijn huis onder de struik. Het doosje lag boven zijn hoofd, op een plank. Maar hij had het niet stevig genoeg dicht gedaan. Midden in de nacht schoot het plotseling open en een oude verjaardag vloog met grote snelheid naar buiten, de kamer in. En plotseling danste de mier met de olifant, in het maanlicht, onder de linde. ‘Maar ik sliep!’ riep de mier. ‘O dat geeft niets,’zie de olifant en hij zwierde met de mier in het rond. Hij zwaaide met zijn oren en zijn slurf en zei: ‘wat dansen wij goed hé?’en ‘O pardon’ als hij op de tenen van de mier trapte. En hij zei dat de mier ook best op zijn tenen mocht trappen. De gloeiworm glom in de rozenstruik en de eekhoorn zat op de onderste tak van de linde en wuifde naar de mier.

Plotseling glipte de verjaardag het doosje weer in en even later werd de mier wakker. Hij wreef zijn ogen uit en keek om zich heen. De maan scheen naar binnen en viel op het doosje op de plank. De mier stond op en duwde de deksel stevig dicht. Maar hij hield zijn oor nog wel even tegen het doosje en hoorde muziek en geritsel en gekabbel van golven. En hij dacht zelfs even dat hij de smaak van honing hoorde, maar hij wist niet zeker of dat wel kon.

Hij fronste zijn voorhoofd en stapte weer in bed.

door Toon Tellegen.

De Wond van Liefde

Geplaatst op 11th september, 2010 in Inspiratie, La Scuola | Academie voor levenskunst, Perskamer door Alcuin

Liefde faalt niet als je afgewezen of verraden of
ogenschijnlijk niet geliefd wordt.

Liefde faalt in jouw geval als jij afwijst, verraadt en niet liefhebt.
Trek je daarom niet terug uit relaties. Wees kwetsbaar. Wees
gewond indien nodig en verdraag die wond of die pijn. Straf de
ander niet in liefde.

Communiceer met elkaar en onthoudt elkaar de kennis van liefde
niet. Realiseer je dat iedereen lief wil hebben en geliefd wil zijn
door de ander in liefde. Heb daarom lief. Doe dit liever dan enige
poging te doen om het gevoel afgewezen te zijn kwijt te raken. Je
afgewezen voelen is de pijn voelen van niet geliefd te zijn. Sta die
pijn toe, maar laat het niet het gevoel van liefdeloosheid worden.

Wees kwetsbaar en bijgevolg niet beledigd.

Als je alleen maar gewond bent, zal je nog steeds de behoefte aan
liefde kennen en je zult nog steeds de behoefte kennen om lief te
hebben.

Zij die liefhebben zijn liefde en het is onvermijdelijk dat anderen
hen liefhebben. Zij die alleen liefde zoeken, zijn zelf de liefde niet
en dus vinden ze hem niet (zelfs als ze geliefd worden hebben ze
er geen weet van).

Alleen degene die liefheeft, is beminnelijk.

Adi Da (Da Free John)

Prikkebeen

Geplaatst op 14 augustus, 2010 in Inspiratie, Perskamer door Alcuin

Groot De Boudewijn  

Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad
en prikt de dagen van december op zijn hoed.
Hij fluit zijn pluchen lapjeskat
want hij heeft last van muizenissen
die nesten maken in zijn baard.
Maar die laat hem altijd mooi fluiten,
het dier preekt ernstig voor de vissen
gevallen van een haringkar.

Hij lokt de dagen met zijn lied,
de dagen vliegen, hij blijft staan.
Waar komt hij vandaan?
Hij koestert de dagen van rood cellofaan,
van glitter en watten en sterrenpapier.
Geen mens kent zijn naam.

Meester Prikkebeen, Meester Prikkebeen,
de mensen lopen langs hem heen,
hij blijft alleen, Meester Prikkebeen.

Lantaarnopstekers gaan stil door de nacht,
hij speelt zijn draailier voor hun harige gezicht.
Slaap gerust, sluimer zacht.
Een paladijn met zijn soldaten
blijft even luisteren naar hem.
Toch blijft zijn schotel leeg, ze lachen.
Alleen een meisje blijft staan praten,
een mager meisje van plezier.

Waarom speel jij geen ander lied?
Je ogen en je mond zijn koud.
Ik weet geen refrein.
Ik draag op mijn borsten een sleutel van goud,
het licht in mijn oog is een ster die verschiet.
Zo kan ik niet zijn.

Meester Prikkebeen, Meester Prikkebeen,
de mensen lopen langs hem heen,
hij blijft alleen, Meester Prikkebeen.

Ze danst in de sneeuw en ze speelt tamboerijn
terwijl de lapjeskat heel stil de passie preekt.
Het geurt naar brood en warme wijn
en in de sneeuwnacht bij de ballen
verwachten ze het nieuwe jaar.
De laatste dag komt aangevlogen,
de laatste slagen zijn gevallen.
Een vuurpijl spuit de hemel in.

En morgen verdwijnen ze over het land.
Morgen verdwijnen ze over het land.
Het nieuwe jaar is wijd en koel,
de bloemenwei is leeg en groen.
Nooit zien ze hem weer.
Wie weet wat de dagen dit jaar zullen doen.
Zij speelt met de kat en hij zwaait met zijn hand.
Vaarwel en tot ziens. Vaarwel en tot ziens.
Misschien tot ziens. Misschien tot ziens.

Meester Prikkebeen, Meester Prikkebeen,
de mensen lopen langs hem heen,
hij blijft alleen, Meester Prikkebeen.

Thuiskomen

Geplaatst op 23 juli, 2010 in Perskamer door Alcuin

Thuiskomen

Wiegend riet,
Glinsterend zonlicht op kabbelend water

Geurend houtvuur
Geritsel tussen bladeren, krekel in het gras

Achterlaten wat is geweest
Alleen maar nu, de wind en het gouden licht

Ingezonden door: Lieske Coenen

Ithaka (Kavafis)

Geplaatst op 21 maart, 2010 in Inspiratie, La Scuola | Academie voor levenskunst, Perskamer door Alcuin

Ithaka

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka,

wens dat de weg dan lang mag zijn, 

vol avonturen, vol ervaring

De Laestrygonen en de Cyclopen, 

de toornige Poseidon moet je niet vrezen, 

zulke wezens zul je nooit vinden op je weg 

als je denken hoog blijft, als een uitgelezen 

bewogenheid je lichaam en je geest bezielt 

De Laestrygonen en de Cyclopen. 

de woeste Poseidon zul je niet ontmoeten. 

als je ze niet met je meedraagt in je ziel, 

als je ziel ze niet voor je ogen plaatst.

 

Smeek dat je weg heel lang mag zijn. 

Dat er veel zomerse morgens zullen zijn 

waarop je met wat een voldoening, wat een vreugde

zult binnengaan in voor het eerst aanschouwde havens;

en dat je mag vertoeven in Phoenicische stapelplaatsen, 

en daar goede waren kopen kunt,

parelmoer en koralen, amber en ebbehout, 

en zinnestrelende parfums van elk soort, 

zo overvloedig als je kunt zinnestrelende parfums 

en dat je naar veel steden in Egypte gaan moogt 

om te leren en te leren van de wijzen. 

 

Houd altijd Ithaka in je gedachten

Daar aan te komen dat is je bestemming. 

Maar overhaast de reis volstrekt niet.

Beter dat die vele jaren duren zal,

en dat je, oud al, landen zult op het eiland,

rijk met alles wat je onderweg hebt gewonnen. 

niet verwachtend dat Ithaka je rijkdom geven zal.

Ithaka schonk je de mooie reis. 

Zonder dat eiland was je niet op weg gegaan. 

Verder heeft het je niets meer te geven.

 

En als je het armelijk vindt, Ithaka misleidde je niet. 

Zo wijs als je bent geworden, met zoveel ervaring 

zul je al begrepen hebben wat Ithaka’s betekenen.